Havz-ı Kevser-Rahmet-umut.

Dünya ev olsa ,kavga ve kaos var hemen kapının önünde. Bakan,acı ve ateş izliyor pencerelerden.

  Oysa baharın renkleri ağaçlarda. Manolya ile başladı pembe, beyaz, mor. Beyazlara, pembelere büründü ardından. Erguvanlarla devam edecek.

   İstanbul’un bahar yağmurları  iki günlük aradan sonra , usulca tekrar düşmekte toprağa.    

   Yağmur rahmettir, berekettir. Her bir damla, gökten inen bir rahmet kuruyan gönüllere, kavrulmuş toprağa can verir. Kur’ân-ı Kerim’de rüzgârlar rahmetin önünde müjdeci olarak gönderilir, yağmur ise umut kesildikten sonra rahmet olarak düşer. Tohumlar uyanır, çiçekler başını kaldırır, hava temizlenir, kalpler hafifler.

  Yağmur,dünyanın çorak toprağını yeşerten rahmet taşıyıcısıdır.

    Mahşer meydanı… Güneş bir karış yakına inmiş, sıcaklık iliklere işliyor. İnsanlar kabirlerinden susuz çıkmış, dudakları çatlamış, gözleri hararetle bir damla su arıyor. Her yer toz, ter ve feryat… Dehşet büyük, hesap ağır. Kimse kimseden medet umamıyor.

   Kevser,o rahmetin ebedî hali; bir yudumu yeten, yüzü karartmayan, harareti söndüren sonsuz ikram.

  Havz-ı Kevser,sütten beyaz,kardan soğuk,baldan tatlı. Kokusu miskten güzel.

  Bir yudum içen, ebediyen susamıyor; yüzü asla kararmıyor.

  Kevser Suresi’nde anlatılan, peyamberimize verilen Kevser.

“İnnâ a’taynâke’l-kevser…”

Biz sana Kevser’i verdik.

   Kevser suresi. Bu kısa sure, mahşerin yakıcı susuzluğuna karşı ilâhî bir ikram gibi. Fonetik ahengiyle boğazdan çıkan harfler misk kokusunu, ritmi suyun serin akışını hissettiriyor. On kelime, on elif, her ayetin sonundaki ر sesi… Tıpkı havuzun düzenli, berrak kenarları gibi bir nizam. Üç ayetlik bu en kısa surede pek çok pencere var bakıldığında oralardan başka alemler temaşa ediliyor.

   Fonetik ve sayısal düzen… ahenk.

   İbn Arabî n ,Kur’ân’ın lafzını “ilâhî nefesin tecellisi” olarak görür. Kevser Suresi’nin fonetik ahengi (8-9-10 hece artışı, ra kafiyesi, boğaz harfleri) ile dile gelir.

   Yağmur, mahşerin hararetinde Havz-ı Kevser’in serinliğini hatırlatır.Bir yudum içer, ebediyen susamaz.

   İbn Arabî’nin düşüncesinde Kevser Suresi adeta,

Allah sana feyzini verdi.

Sen de O’na yönel, nefsini kurban et der gibidir.

  Feyizden kesilen asıl ebterdir.

  Fuzûlî’nin su tasvirlerinde olduğu gibi, yağmurun temizlik, tazelik ve bolluk teması Kevser’le örtüşür. Yağmur altında Kevser Suresi okumak, bazı gönüllerde tam da bu yüzden dua kabulü için özel bir an olur.

Sanki damlalar, o kısa surenin akıcı ritmiyle (İnnâ a’taynâke’l-kevser… Fe salli li-rabbike venhar…) Havz-ı Kevser’e doğru akıyor gibidir.

Suredeki fonetik ahenk de bu lirik tabloya katkı verir.

Boğaz harflerinin derinliği misk kokusunu, medlerin uzaması suyun serin akışını, her ayetin sonundaki رsesi ise suyun berrak vuruşunu çağrıştırır. On kelimeyle on elif, onuncu ra… Bu kısa sure tıpkı bir çiçek gibi her bir yaprağı ayrı harikuladelik barındıran, açıldıkça insanı hayran bırakan özellikler içerir.

  Şİmdi İstanbul’da bahar yağmurları süzülmekte pencerelerden.

   Rahmet anlatıp, Kevser’i düşündürüyor.

   Efendimiz (s.a.v.) orada tebessümle bekliyor, ümmetini o serinlikle buluşturuyor.

   Yağmur dünyayı yeşertir, Kevser kıyamet gününü  serinletir. Biri geçici diriliş, diğeri ebedî ferahlık. İkisi de aynı, Rahman’ın lütfu.

Lütfullah.

Baharın müjdelendiği şu günlerde, gönlümüz daralsa da, işte bu manzara bize ümit veriyor:

Dünyada ne kadar susuzluk çeksek, ne kadar sıcak günler yaşasak… Ahirette bir Havz-ı Kevser var. Orada Peygamberimizin (s.a.v.) eliyle sunulan bir yudum su, bütün dehşeti silip süpürüyor.

O yüzden Kevser Suresi’ni her okuyuşumda , o günün dehşeti ve Kevser’i düşer gönlüme.

   Yağmur sesi  duyduğumda  Havz’ın ferahlığını hissederim.

   “Allah’ım, bizi o Havz’ın başında Peygamberimizin (s.a.v.) elinden Kevser içenlerden eyle. Âmin.”